ليش أحس بالغيرة من أختي، وأكرهني على هالحس؟
نوشتن این پست سخت بود، اما احساس کردم باید با شما صادق باشم، درست مثل اولین پستم. من خواهری دارم که دو سال از من کوچکتر است. او از نظر خانواده "دختر بینقص" است - ساکت، هرگز بحث نمیکند و هر کاری را که از او خواسته میشود با لبخند انجام میدهد. مدتهاست که به طرق مختلف، گاهی مستقیماً، گاهی فقط از طریق مقایسه، این جمله را شنیدهام: "چرا نمیتوانی مثل او باشی؟" و صادقانه بگویم، من او را دوست دارم. او خواهر من است و نمیخواهم اتفاق بدی برایش بیفتد. اما لحظاتی وجود دارد - مانند دیروز، وقتی مادرم جلوی من از او به خاطر کار کوچکی که انجام داده بود تعریف کرد - احساس سوزشی در سینهام کردم. نه نفرت، بلکه چیزی نزدیک به آن. و بلافاصله از خودم به خاطر این احساس متنفر شدم. شروع به فکر کردن در مورد چرایی آن کردم. و چیزی را متوجه شدم: من به او به عنوان یک شخص حسادت نمیکنم. من به این حسادت میکنم که چقدر راحت زندگی میکند. او نیازی به جنگیدن برای پذیرفته شدن ندارد. او فقط خودش است و همین کافی است. و من، از هر زاویهای که نگاه میکنم، احساس میکنم باید چیزی را ثابت کنم. و خطرناکترین چیزی که متوجه شدم: تقصیر او نیست. او انتخاب نکرده که «کاملترین» باشد، همانطور که من انتخاب نکردهام که «کسی باشم که همیشه بحث میکند». خانوادههایمان ما را در این نقشها قرار دادهاند و هر دو به طرق مختلف با عواقب آن زندگی میکنیم. شاید او هم رنج میبرد، اما نمیتواند چیزی بگوید زیرا نقشش حتی به او اجازه شکایت نمیدهد. دیروز، تصمیم گرفتم برای اولین بار با چنین عمقی، صادقانه با او صحبت کنم. بدون اینکه او را سرزنش کنم، به او گفتم که چه احساسی دارم. کمی گریه کرد و چیزی گفت که انتظارش را نداشتم: «من هم به تو حسادت میکنم که میتوانی نه بگویی.» هر دو آنجا نشستیم و همزمان خندیدیم و گریه کردیم. شاید هر دو به چیزی از یکدیگر نیاز داریم. و برای اولین بار، احساس میکنم که خواهرم «رقیب» نیست، او متحد من است. — با عشق،